Integracja sensoryczna to taka organizacja bodźców, która umożliwia ich późniejsze wykorzystanie. Nasze zmysły dostarczają nam informacji dotyczących stanu fizycznego naszych ciał i środowiska, które nas otacza. Bodźce wpływają do mózgu niczym strumienie do jeziora. W każdej sekundzie do naszego mózgowia dopływają niezliczone bodźce sensoryczne, nie tylko z oczu i uszu, ale z każdego miejsca w ciele. Integracja sensoryczna to podświadomy proces zachodzący w mózgu (zachodzi bez udziału naszej świadomości, tak jak oddychanie). Porządkuje informacje pobrane przez zmysły (smak, słuch, wzrok, powonienie, dotyk, ruch, grawitacja, pozycja). Nadaje znaczenie temu, co jest doświadczane, przez selekcję informacji i wybór tego, na czym mamy się skupić (np. słuchanie nauczyciela i ignorowanie hałasu na zewnątrz). Podczas zajęć dostarczamy dziecku odpowiednią ilość wrażeń sensorycznych z różnych modalności, z systemu proprioceptywnego, przedsionkowego, dotykowego, wzrokowego, węchowego oraz słuchowego. Integracja sensoryczna to terapia w formie naukowej zabawy. W terapii wykorzystuje się przeróżne pomoce terapeutyczne (platformy podwieszane – huśtawki, trampoliny, hamaki, trampoliny podwieszane, suche baseny, wiszące drabinki sznurowe, deskorolki itp.).
Diagnoza integracji sensorycznej to początkowy i najważniejszy etap terapii integracji sensorycznej. Prawidłowo postawiona diagnoza jest podstawą do właściwego programu terapii. Prawidłowy program terapii to szybsze postępy w terapii i oszczędności finansowe.
Diagnoza obejmuje 2 spotkania.
Proces diagnostyczny w terapii integracji sensorycznej jest kilkuetapowy i polega na przeprowadzeniu:
Wywiadu z rodzicami, którego częściami składowymi są między innymi: okres rozwój prenatalny (płodowy), perinatalny (okołoporodowy) i postnatalnego (po urodzeniowy), czas osiągania „kamieni milowych” w obszarze rozwoju ruchowego, poznawczego i mowy, stan zdrowia.
Testów Południowokalifornijskich (SCSIT), które oceniają między innymi: planowanie ruchu, różnicowanie wrażeń dotykowych, naśladownictwo ruchowe, równowagę, koordynację wzrokowo-ruchową.
Prób z obserwacji klinicznej oceniających między innymi lateralizację, odruchy, napięcie mięśni, pracę gałek ocznych, poziom pobudzenia systemu przedsionkowego.
Na podstawie przeprowadzonej diagnozy i obserwacji opracowuje się plan terapii.
Po badaniu dziecka rodzic otrzymuje zawsze pisemny raport z diagnozy do którego dołączony jest program terapii oraz zalecane ćwiczenia w domu.